Verdriet en rouw: er is genoeg voor iedereen
Last updated on november 23rd, 2025 at 04:22 pm
Officieel bestaat er niet zoiets als een leedladder, maar in de praktijk rangschikken veel mensen (onbewust) pijn en verdriet in ‘hoe erg’ het is. Als anderen jouw verdriet wegzetten als: ‘Joh, dat valt best mee, anderen hebben het veel erger,’ kan dat erg pijnlijk zijn.
Je kunt dan het gevoel krijgen dat jouw verdriet niet ‘gezien’ wordt.
Soms zie je dat de rouwende zelf ook gaat vergelijken en concludeert dat zijn of haar verdriet wel degelijk ‘het ergste’ is.
Verdriet dat niet genoeg gezien is
De Amerikaanse rouw expert David Kessler zegt hierover:
‘Als we vergelijken en zeggen dat ons verlies het ergste is, is dat vaak een manier om te zeggen dat ons verdriet niet genoeg is gezien. Al onze tranen tellen.’
Het is dan belangrijk dat je (alsnog) ruimte krijgt voor jouw pijn, verdriet en verhaal. Want zoals David Kessler ook zegt:
‘Er is genoeg verdriet voor ons allemaal!’
Je hoeft echt niet te vechten om jouw deel te krijgen…
Verdriet komt vanzelf in elk mensenleven…
Ik zeg altijd: het is geen wedstrijd. Zelf vind ik het niet fijn als anderen zich tegenover mij wegcijferen. Het zou betekenen dat er voor het verdriet van een ander geen plaats zou zijn, terwijl anderen net zo goed akelige en verdrietige dingen meemaken. Verdriet is iets persoonlijks, het raakt iemand en daar moet ook plaats voor zijn.
Het blijft altijd bijzonder dat mensen zich zo met elkaar willen vergelijken. Iedereen mag verdrietig zijn en voor iedereen is dat vervelend. De een is sneller verdrietig, de ander minder snel en dat mag er allemaal zijn.
Het leven is geen wedstrijd. Verdriet houd ik liever voor mezelf. Ik heb niet het idee (gehad) dat mijn verdriet groter is dan dat van een ander. Misschien heeft de ene mens meer aandacht nodig, of heeft die persoon baat bij openheid.