Geen woorden – Als woorden tekortschieten
Toen Lucy net was overleden praatte ik heel graag over haar. Maar tot mijn verwondering vind ik het steeds moeilijker worden naarmate de tijd verstrijkt. Dat komt omdat woorden zo enorm tekort schieten.
Ik heb er letterlijk de woorden niet voor.
Ik heb er geen woorden voor dat Lucy niet meer leeft. Geen woorden voor hoe dat voelt. Voor hoe dat is. Hoe vang ik in taal hoe het is om te leven zonder-met Lucy? Dan sta ik letterlijk met mijn mond vol tanden. Ik ben sprakeloos.
Woorden schieten tekort
En als ik het dan toch probeer, dan schieten de woorden te kort. Woorden als: ‘Ik mis haar,’ of ‘Ik ben verdrietig,’ doen geen recht aan wat ik voel. De woorden doen geen recht aan Lucy. Ze reduceren leven met een overleden kind tot iets dat het niet is.
Liever zwijg ik dan.
Dan kan ik niet anders dan mijn stilte voor mij laten spreken.
