Het verlies van een kind gaat niet ‘over’

Schrijfster en psycho-yanalyticus Anna Enquist verloor in 2001 haar dochter Margit (27). Margit werd op haar fiets aangereden door een vrachtwagen zonder dodehoekspiegel. In onderstaand interview in 2014 leest Anna voor uit haar bundel Nieuws van nergens, en daarin gaat het onder andere ook over rouw.

Kwetsbaar

Eén van de dingen die Anna zegt, en die ik erg herkende is hoe kwetsbaar je bent na het verlies van een kind. Anna zegt het heel treffend:

‘Soms denk je: ‘Het gaat wel, ik kan er wel mee omgaan, maar er hoeft maar niks te gebeuren of het is weer net zo erg als in het begin.’

En als de interviewer haar vraagt naar het idee van verlies verwerken of ‘een plekje geven’ reageert ze:

‘Er zijn trauma’s die zo heftig zijn dat mensen dat gewoon niet kunnen verwerken. Nou ja, we hebben natuurlijk een heel goed voorbeeld in de oorlogstrauma’s. Dat valt niet te verwerken. En ik denk het verlies van een kind is ook zoiets.’

Als ‘verwerken’ geen optie is, hoe dan wel verder?

Als ‘verwerken’ van het verdriet dus niet op het menu staat, hoe kun je dán verder leven zonder je kind? Anna Enquist heeft het over proberen om woorden te vinden, zodat je kan nadenken en eventueel praten.

Schrijven helpt

Ze vertelt hoe ze door het schrijven van een gedicht over de pijn van het verlies van haar dochter gedwongen wordt om er als het ware ‘boven te gaan hangen’. Op het moment dat je erover schrijft neem je als het ware afstand. Je stapt even uit de pijn en het verdriet om het te observeren en te kunnen benoemen. En dat kan heilzaam zijn.

Mijn blog Reis door het land van rouw

Ik denk dat dit één van de redenen is dat dit blog over rouw zo belangrijk voor mij is. Het is voor mij een manier om woorden te zoeken voor dat waar eigenlijk geen woorden voor zijn én ik hoop natuurlijk ook dat andere reizigers in dit land van rouw soms wat hoop kunnen putten uit de woorden die ik vind.