Vier jaar met zonder Lucy

Vandaag is het vier jaar geleden.

Vier jaar geleden dat een gewone dag veranderde in een verbijsterende nachtmerrie waarvan je denkt:

‘Dit is niet echt. Dit is alleen maar een hele nare droom. Straks word je wakker en dan zul je het wel zien! Nee joh! Dit is echt niet echt!’

Maar echt was het wel degelijk.

Vier jaar met zonder Lucy

Elke ochtend brand ik dit kaarsje voor Lucy. Het hoort bij mijn koffie ritueel. Boven het kaarsje hangt een ingelijste kaart die ik kreeg van mijn jongste zusje. Linksonder zie je het prachtige zelfgemaakte antroposofische poppetje dat ik kreeg van een lieve blogbezoeker.

Het zijn de gebaren die helpen om het verdriet en de pijn die altijd in mij zijn, te dragen.

Lucy, ik draag je altijd in mij mee.

(((((xxxxxxxxxxx))))))

mama