Moet je praten over je rouw?
Herken je dit idee?
Het is belangrijk om over je verdriet te praten om het te verwerken en gezond te blijven. Doe je dat niet, dan loop je het risico dat je rouwproces vastloopt!
Dit is een gangbare overtuiging in de Westerse wereld.
Eerlijk gezegd heb ik dit idee ook wel een beetje…
Daarom maak ik me weleens zorgen over mijn man die het lastig vindt om over zijn gevoelens te praten. Maar in hun boek Verlieskunst plaatsen Guldin en Leget een kanttekening bij het idee dat emoties vooral moeten stromen.
Moet je praten over je verdriet en rouw?
Praten over verdriet kan goed zijn, maar kan volgens hen ook juist het tegenovergestelde effect hebben. Ze vergelijken het ‘onbegrensd uiten van emoties’ met hout gooien op een vlammend vuur!
De emoties vlammen op en worden alleen maar groter en erger.
In zo’n geval kun je als rouwende compleet overspoeld raken! Ze verwijzen hierbij naar het verhaal van de storm op het meer, dat is afgebeeld op het schilderij bovenaan deze blogpost. Als je middenin een storm zit, dan heb je geen ruimte voor een gesprek over je emoties. Dan ben je alleen maar aan het proberen om te overleven.
Zie dan nog maar eens om, in de woorden van Guldin en Leget ‘de verantwoordelijkheid te nemen’ voor je rouwproces. Volgens hen betekent dit dat je als rouwende soms eerst voldoende emotionele draagkracht moet opbouwen, zodat je niet overweldigd wordt door je emoties.
Dat doet me dan weer aan David Kessler denken. Hij zegt dat je niet met een breekijzer moet komen aanzetten, maar met een zacht kussen als iemand het moeilijk vindt om over zijn verdriet te praten! Als iemand er niet klaar voor is om erover te praten, laat dat dan. Ga niet zitten porren en wrikken.
Soms is het nog te vroeg.
En dat is oké.
