Niet blij met een nieuw jaar? Het ligt niet aan jou!

Voel jij je verloren en alleen in het feestgedruis over de komst van het nieuwe jaar? Voel jij je helemaal niet blij dat er weer een jaar voorbij is? Zakt de moed je in de schoenen van al die blije mensen die elkaar opgewonden een Gelukkig Nieuwjaar wensen?

Dat is heel normaal, en het ligt niet aan jou.

Zij blijven achter

Want als een dierbare overlijdt dan kan elk nieuw jaar voelen als een stap verder van hem of haar vandaan. En dit sentiment zag ik prachtig weerspiegeld in deze krantenkop in de krant van Oudjaarsdag:

‘Zij blijven achter in 2025’

Twee pagina’s gevuld met foto’s van bekende Nederlanders die dit jaar zijn overleden. En die ‘achterblijven’ in 2025.

Gewoon meenemen

En laten we wel wezen: wie wil nou iemand ‘achterlaten’. Zelfs Freud kwam op zijn woorden over ‘loslaten’ terug toen hij zijn dochter verloor. Inmiddels is iedereen in Het land van rouw het erover eens:

Loslaten is zoo vorige eeuw.

Tegenwoordig hebben ze het liever over continuing bonds. Het idee is dat je relatie met de overledene gewoon blijft bestaan, alleen in een andere vorm. Voor veel mensen is deze gedachte een troost. Ik weet tenminste dat dit voor mij zeker het geval is.

Hoe doe je dat dan, die continuing bonds?

Mogelijke vormen van continuing bonds zijn:

1. De naam van je dierbare blijven noemen
2. Praten tegen de overledene
3. Kleine rituelen (Ik steek elke ochtend een kaarsje aan bij Lucy’s foto als ik ga koffiedrinken om 10 uur)
4. Betekenisvolle voorwerpen bewaren (Ik heb een aantal van Lucy’s knuffels op onze boekenkast gezet)
5. De overledene ontmoeten in dromen
6. Symbolen (ik draag om om rechterpols een armbandje met Lucy’s geboortesteen; dat geeft me een fijn gevoel. Het is één van de manieren waarop ik haar met mij meedraag)
7. Brieven schrijven aan de overledene
8. Tekens en signalen zien. (Toen het herfst was en er regelmatig herfstblaadjes voor mijn voeten  neerdwarrelden interpreteerde ik die graag als een signaal van Lucy)
9. Een gedenkplek maken. Tegenwoordig heb je bijvoorbeeld bankjes waarop de naam van een overledene is bevestigd.
10. Dingen doen die je dierbare ook altijd deed. Zo maakt mijn moeder nog steeds elke maand een financieel overzicht, omdat mijn vader (die register accountant was) dat heel belangrijk vond.
11. Lichtjesavonden
12. Mediteren (Mijn ochtendmeditatie is een belangrijk moment om tot mezelf te komen en ook om even contact met Lucy te maken).

Maar blijf je dan niet ‘hangen’?

Je dierbare overledene niet loslaten wil niet zeggen dat je dan blijft ‘hangen’ in het rouwproces, of dat het stagneert. Het hele idee dat dit kan gebeuren komt voort uit het idee dat een rouwproces lineair is: je begint helemaal in de put, en langzaam maar zeker krabbel je daaruit waarna je weer als nieuw bent! Maar zo werkt een rouwproces niet.

Een rouwproces is niet lineair en heeft geen eindpunt. Het is voortdurend in beweging.

Mijn dochter Lucy is tegelijkertijd afwezig als aanwezig.

Vandaar ook dat je tien jaar na een overlijden ineens nog weer kunt worden overvallen door een golf van pijn en verdriet. Dat hoeft niet te betekenen dat je ‘verkeerd’ gerouwd hebt, of dat je hulp nodig hebt, tenzij je daar behoefte aan hebt. In dat geval zou ik dat zeker doen, want soms kan het fijn zijn om met iemand te praten. Als je op vakantie bent, en je bent verdwaald, vraag je immers ook iemand om hulp? Waarom zou je dat dan niet doen in het Land van rouw. Alle hulp is welkom, vind ik altijd.

Zo vind ik het zelf heel fijn om de ervaringen te horen van andere mensen die een kind verloren zijn en al langer rondlopen in dit Land van rouw. Zij kunnen soms heel zinnige dingen zeggen en me het pad weer wijzen als ik het eventjes niet meer weet.

Tot slot

Deze blogpost begon over een krantenkop over dierbare overledenen die achterblijven en dat die gedachte het gedoe rondom een nieuwjaar moeilijk(er) kan maken. Dus voel jij je helemaal niet zo blij met de komst van een nieuw jaar, terwijl iedereen om je heen het nieuwe jaar juist enthousiast lijkt te omarmen? Dan hoop ik dat deze blogpost je kan helpen.

Het is heel normaal dat je een nieuw jaar lastig vindt, en je hoeft niet blij te doen als je dat niet bent!

Hoe ervaar jij de komst van weer een nieuw jaar?