De dood van een kind

een kind verliezen aan de dood

Sarah Kerr is een Amerikaanse deskundige op het gebied van sterven en rouw. Een van de dingen die ik van haar heb geleerd, is om de dood niet als een enge vijand te zien, maar als een vriend. Een tijdje terug kwam ik een video tegen waarin Sarah praat over het verlies van een kind. Haar woorden waren als balsem voor mijn ziel. Ze verwoordde heel treffend de impact van het overlijden van een kind.

De dood van een kind

Hieronder wat Sarah Kerr zegt over het verlies van een kind:

‘The death of a child is a heartbreak that you can only understand from the inside. If someone in your life has lost a child, whether it was at birth or as a 25 year old, you cannot overestimate how that has reorganized and reconfigured every single aspect of their being.

And how the most normal, everyday actions are suddenly different. And suddenly can become impossible.

For people in that situation, people who have lost children, attending social gatherings, having a shower, these things are almost inconceivably difficult. And the challenge is that the rest of us move on with our lives, and the people who are grieving their children cannot move on that quickly. Not only is it difficult to do, the normal activities of life, especially if they involve going out in public and being with other people, perhaps being with other children. It can be really difficult to talk about how difficult it is.

So if you’re supporting or you’re in a relationship or a community with someone who has lost a child, open up as many doors as possible for them to have the time they need to do what they need to do. And don’t put expectations on them, because you can’t even imagine how difficult it is for them to do some of these things that we find so easy.

My hope, my plea, my invitation my insight, if you have someone like that in your life, to open up your heart and your patience bigger and bigger and bigger because they will be carrying that in every waking moment and then even further and further.’

Mijn gedachten over Sarahs woorden

Er waren een paar dingen die mij vooral troffen. Een daarvan was dat het overlijden van een kind alle aspecten van wie je bent beïnvloedt. Dit herken ik: na de schok van het eerste jaar na Lucy’s overlijden ben ik anders gaan leven. Ik ben beter naar mezelf gaan luisteren en ben gaan leven in de stilte. Je zou kunnen zeggen dat ik tegenwoordig een teruggetrokken bestaan leid. Het tweede wat mij trof, was Sarahs uitspraak dat een ouder het overlijden van een kind altijd en eeuwig bij zich draagt.

Het gaat niet over.

Dat gewone dagelijkse activiteiten ineens moeilijk of zelfs onmogelijk kunnen worden, herken ik minder. Sterker nog, mijn dagelijkse routines en taken vormen juist ankers in de dag waaraan ik mij kan vasthouden.

Sarah Kerr aan het woord

Tot slot

Het is inmiddels bijna vier jaar en vier maanden geleden dat mijn dochter Lucy plotseling overleed, en soms lijkt het van de buitenkant misschien alsof ik het leven weer heb opgepakt. Alsof het ‘weer goed’ met mij gaat. Maar regelmatig hoor ik dat liedje in mijn hoofd:

‘I am not okay I’m barely getting by.’

Misschien heb ik voor nu een vorm gevonden waarin ik enigszins kan leven met het verlies van mijn dochter Lucy. Maar dat wil niet zeggen dat het verdriet er niet meer is. Het is deel van mij geworden. Een beetje zoals bij Japanse kintsugi, waarbij gebroken serviesgoed weer in elkaar wordt gezet, maar de breuklijnen zichtbaar blijven.

Zo werkt het denk ik ook met rouw.

Je bent daarna niet beter, niet slechter, maar simpelweg voorgoed anders.

Vergelijkbare berichten

5 reacties

  1. Prachtige tekst weer.
    Een dagelijkse routine van bezigheden houdt mij op de been. Ik ben door het verlies van mijn dochter een ander mens geworden, dat wil zeggen, meer mezelf. De rouw gaat nooit meer over, net zo min als de liefde die ik voel voor mijn dochter. Juist door die combinatie hou ik haar dicht bij me.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *