Kun je ooit nog weer vrolijk zijn als je een kind bent verloren?
‘Wat zie ik er vrolijk en blij uit,’ dacht ik een beetje verwonderd toen ik een foto en een filmpje terugzag die ik de afgelopen week op mijn blog Huisvlijt had geplaatst. En meteen erachteraan:
‘Hoe is dat mogelijk?’
Want ik draag de zwaarte van het verlies van mijn dochter Lucy altijd bij me.
En toch.
Kun je nog vrolijk zijn als je een kind bent verloren?
Hoewel ik de pijn en het verdriet altijd voel, zijn er na ruim vier jaar ook wel vrolijke momenten. Zoals in dat filmpje van mij op Huisvlijt. Ik vind het idee van herstelgericht rouwen en verliesgericht rouwen wat dit betreft heel verhelderend. De momenten waarop ik vrolijk lach, voor een foto of filmpje zijn dan denk ik de herstelgerichte momenten van rouw. In die zin is mijn blog Huisvlijt eigenlijk één grote vorm van herstelgericht rouwen en is dit blog over rouw de verliesgerichte versie.
Het is en-en.
Verdriet en het gewone dagelijkse leven gaan hand in hand en wisselen elkaar voortdurend af.
