De Hazelaar en het Verdriet: Over Rouw, Groei en Nieuwe Relatie
Nu dwaal ik toch al ruim tweeënhalf jaar door dit Land van rouw. Soms komt het pad me ’tegemoet’ zoals die mooie wens in de Ierse zegen. Maar veel vaker is het pad hobbelig en moet ik moeizaam mijn weg zoeken. Dan vraag ik me weleens af of het ooit makkelijker wordt. En wat er feitelijk is om naar uit te kijken. Want ik wil eigenlijk helemaal niet over het verlies van Lucy ‘heen’ komen. Daarvoor is ze me veel te dierbaar. Dus wat doe ik eigenlijk. Ben ik op weg naar iets beters? Of is dit wat het voortaan is? Is ergens nieuw leven?
Nieuw leven in Het land van rouw
Tijdens mijn hardlooprondje op donderdag stuitte ik op een hazelaar. Het leek net een struik die bezaaid was met sneeuwvlokjes, maar dat waren de witte knoppen. Prettig verrast door zoveel moois stopte ik, en boog me naar de hazelaar. Naast de knoppen zag ik een eindje verderop aan dezelfde tak katjes bloeien, de uitkomst van de knoppen. Aan één en dezelfde tak zag ik zowel katjes die nog in de knop zaten als katjes die bloeiden.
Verdriet om Lucy
Ik vroeg me af: is mijn verdriet om Lucy als de knoppen aan de hazelaar? Zal de vorm veranderen en komt er dan bloei? Het doet me denken aan het idee van de continuing bonds: je hoeft iemand die is overleden niet los te laten. Door te rouwen en je verdriet te voelen (de knoppen van de hazelaar) geef je vorm aan een nieuwe relatie met je dierbare (de bloeiende katjes). Maar beide zitten aan dezelfde tak en bestaan tegelijkertijd.
En dat is oké.
❤️
Is dat jouw diepste angst? Dat je haar los moet laten en je haar dan kwijt bent? Mooie metafoor, de knoppen en bloei van de hazelaar. Troostvol, lijkt me. Jullie blijven altijd, op wat voor manier dan ook, met elkaar verbonden. Een mooie dag gewenst.
Ja, dat denk ik geloof ik wel Liesbeth. En in mijn hoofd weet ik dan misschien wel dat het niet zo werkt, maar gevoelsmatig is het een ander verhaal.