‘Leuke dingen’ doen
In haar boek Het rouwende brein stelt Mary-Frances O’Connor een interessante vraag: Stel, je kent vier rouwende mensen. Een van hen gaat met vrienden naar een feest. Een ander besluit thuis een film te kijken. Een derde brengt tijd door met familie en praat over de overleden dierbare. De vierde schrijft in een dagboek over haar verdriet en rouw.
In welke rouwende mensen herken jij jezelf het meest?
Wie van deze vier rouwende mensen zou jij het interessantst vinden om te ontmoeten? Wie denk je dat het meest op jou lijkt? Hoe gepast vind je elke activiteit en hoe denk je dat de rouwende zich voelt na de activiteit? Ik voel me het meest aangetrokken tot de tweede persoon die thuis een film kijkt en de vierde die in haar dagboek schrijft over haar rouw.
De rouw in het gezicht kijken
Volgens Mary-Frances O’Connor heeft een meerderheid van de mensen een voorkeur voor de laatste twee activiteiten waarbij ‘mensen zichzelf confronteren met negatieve emoties als reactie op de dood van een geliefde.’ In onze Westerse maatschappij wordt dit soort activiteiten gezien als ‘rouwarbeid,’ en als de beste en meest effectieve manier om te rouwen.
Leuke dingen doen verbetert je gemoedstoestand
Maar wat is nou het geval? Volgens Mary-Frances is het ironisch genoeg effectiever om naar een feestje te gaan om je beter te voelen. De moraal van dit verhaal is dat afwisseling belangrijk is. Gun jezelf de ruimte om naast het verdriet ook dingen te doen waar je plezier aan beleeft. Dit komt overeen met het idee van herstelgericht rouwen en verliesgericht rouwen.
‘Leuk’ is heel persoonlijk
Ik word niet blij van Mary-Frances stelling dat naar een feestje gaan een goede manier is om je beter te voelen! Sterker nog, ik word daar niet goed van, want ik houd helemaal niet van feestjes. In die zin vind ik Mary Frances een beetje kort door de bocht: ze gaat uit van de norm dat iedereen een feestje leuk vindt.
Maar goed, de moraal van het verhaal dat het belangrijk is om regelmatig dingen te doen waar je blij van wordt vind ik wel heel zinnig. In mijn geval is dat rustig een kopje koffie drinken terwijl ik naar klassieke muziek luister, ‘ s ochtends hardlopen en samen met mijn man een serie kijken s’avonds.
Welke van de 4 activiteiten spreekt jou het meest aan? Een feestje, thuis een film kijken, praten over je dierbare of in je dagboek schrijven?
Tot mijn verrassing spreken de eerste twee activiteiten mij het meest aan. Alleen was ‘film kijken’ voor mij ‘boek lezen’. Afleiding zoeken en er niet te veel over praten. Van praten over mijn overleden vader werd ik te verdrietig. Dagboek schrijven deed ik ook niet, maar over hem nadenken wel tijdens mijn dagelijkse wandeling, die ik daar speciaal voor had bedacht. Zo zie je weer: iedereen doet het op haar eigen manier en dt is prima.
Wat mooi dat je speciaal die wandeling voor had bedacht om aan je vader te denken Hermieneke! Ingenieus! Het is inderdaad de kunst te vinden wat voor jou werkt.