Vier jaar rouw: hoe gaat het nu met mij?

‘Hoe is het met je?’

Het is zo’n vraag waarvan rouw experts adviseren: ‘Stel hem niet, want hij is veel te breed!’ Toch stel ik die vraag nu aan mezelf in een poging om de balans op te maken na vier jaar.

Maar wat is het antwoord? Voorzichtig tast ik mezelf af.

Waar doet het pijn? Doet het pijn als ik daar druk? Of hier?

Uiteindelijk kom ik uit op:

‘Het wisselt.’

De ene dag gaat het beter dan de andere.

Vier jaar rouw: soms voel ik iets meer ruimte om het verlies

‘De tijd heelt alle wonden,’ zeggen we. Maar wat bedoelen we eigenlijk met ‘helen’ als het gaat om verdriet na een overlijden? David Kessler schrijft dat veel rouwenden moeite hebben met het idee van ‘helen’, omdat het voor veel mensen klinkt alsof je moet doorgaan of je geliefde moet loslaten. Bij dat idee zet ik ook onmiddellijk mijn hakken in het zand. Daarom spreekt mij zijn idee van helen zo aan:

‘To me, healing means the event no longer controls us. I don’t live from my son’s death anymore. I don’t make decisions from my son’s death. To me that is what healing begins to look like.’

Ik vind dit prachtig. Hier kan ik wel wat mee.

Zo ver als David Kessler ben ik (nog) niet. De krater van verlies en pijn die Lucy’s overlijden in mij heeft geslagen, is er nog steeds. Maar ik kan geloof ik wel zeggen dat ik soms voorzichtig iets meer ruimte voel rondom die krater.

Ietsje meer ademruimte.

Ietsje meer leefruimte.

Meer hoeft ook niet, want die krater is immers de andere kant van mijn liefde voor Lucy.

Om die reden wíl ik hem niet eens kwijt.