Een kind verliezen: hoe gaan ouders daarmee om?
Op Youtube kwam ik een filmpje tegen over een kind verliezen en hoe ouders daarmee omgaan. Er komen een ouderpaar en een moeder aan het woord. Het filmpje duurt ongeveer 20 minuten en is erg de moeite waard. Ook zitten er heel veel tips en aandachtspunten in voor de omgeving: hoe kun je er voor ouders zijn?
‘Highlights’ uit het filmpje
Ik herkende veel in de verhalen van de ouders in dit filmpje van het Apostolisch Genootschap. Hieronder een greep uit de dingen die mij troffen.
- ‘Er wordt weleens gezegd: Je moet niet achterom kijken, maar je moet vooruit kijken. Maar mijn punt is, vooruitkijkend zie ik geen Merlijn. En achteruit zie ik heel veel Merlijn. Dus ik blijf gewoon nog omkijken.’
- ‘Elke dag zou het goed zijn dat er iemand is die vraagt: ‘Hoe gaat het nou vandaag met je?’
- Mensen zeggen wel van: ‘Na zeven jaar heb je het nog niet verwerkt, heb je het nog geen plekje gegeven?’ of:’Wat heb je het toch vaak over Jan,’ of ‘Ja, dat verhaal ken ik al van Jan.’ Dat hoor ik ook nog wel eens. ‘Ja, dan hoor je het nog maar een keer… Want ik heb geen nieuwe verhalen over Jan.’
Een kind verliezen en rouw
Tot slot
Ik vond het een fijn filmpje om naar te kijken. Naar aanleiding van één van de treffende dingen die de vader zegt in het filmpje maakte ik deze quote van zijn woorden:
En natuurlijk is het niet goed om in het verleden te blijven ‘hangen,’ maar ik snap hem zó goed als hij zegt dat hij wel regelmatig achterom wil blijven kijken omdat hij daar zijn kind tenminste vindt.
Het internet … maar ook bibliotheken…. staat vol met filmpjes, boeken, en wat al niet van ‘al dan niet’ ervaringsdeskundigen die jou vertellen wat je moet doen, hoe je het moet doen etc etc etc. Het is fijn dat het er is.. .voor hen die er kracht, troost, bemoedinging, of wat ook maar uit kunnen putten. Tegenwoordig is het zelfs zo dat er overal ‘coaches’ voor zijn, iedereen mag zich coach noemen, je ziet door de wirwar de bomen van het bos niet meer. Dat is -met name voor zoekende mensen- een gevaarlijk terrein.
Rouw is zo’n terrein waar je tóch alleen doorheen moet en een weg in moet zien te vinden, niemand kan voelen wat jij voelt.. niemand is jij. Jij moet jouw weg gaan, supporters in de berm zijn fijn gezelschap maar meer dan dat kunnen ze helaas niet zijn.
❤️❤️❤️