Het probleem met ‘Wat ben je sterk!’

Als iemand tegen mij zegt: ‘Wat ben je sterk,’ dan vind ik dat best oké.

Want ik ben er nog.

Ik heb een kind verloren, en ik sla toch elke ochtend de dekens van mij af en kom mijn bed uit.

Ik functioneer.

Dus ja, ik vind dat ik best ‘sterk’ ben.

Maar: ‘Wat ben je sterk,’ staat steevast in de Top 10 van Domme Dingen Die Mensen Zeggen. Ik was nieuwsgierig en zocht uit wat deze uitspraak voor veel mensen zo vervelend maakt.

Het probleem met ‘Je bent zo sterk’

Als iemand zegt: ‘Wat ben je sterk,’ kan dat voelen als een oordeel of verwachting. Het legt de nadruk op veerkracht in plaats van verlies. Daardoor voelt het voor veel rouwenden alsof het verdriet er niet mag zijn. Dat ze zich ‘groot’ moeten houden. Zo beschouwd klinkt ‘Wat ben je sterk’ inderdaad niet fijn. Een andere argument van mensen die ‘Je bent zo sterk,’ vervelend vinden is: ‘Ik heb helemaal geen keus!’

Tot slot

Zelf ervaar ik dit zinnetje niet als een ontkenning van mijn verdriet, maar als een erkenning. Een erkenning dat het heel wat is dat ik staande blijf.  Wat maar weer eens bewijst dat rouw inderdaad uniek is, en voor iedereen weer anders. Wat voor de één voelt als een ontkenning van het verdriet, voelt voor een ander juist als erkenning.