Als deze horde maar voorbij is…
Herken je dat verschijnsel dat je ergens tegenop ziet en dat het dan heel prettig meevalt? Dat geldt helaas niet voor de vierde sterfdatum van mijn dochter Lucy. Van alleen al het typen van de term sterfdatum in combinatie met mijn dochter, krimpt mijn maag ineen.
Deze week deed pijn.
Als ik deze horde maar eens over ben… (dan staan er weer nieuwe hordes)
Onbewust had ik blijkbaar een beetje gehoopt dat als de datum van 10 augustus maar eenmaal voorbij was, het weer beter zou gaan. Maar rouw blijkt net een eindeloze hordeloop. Je denkt: ‘Als ik deze horde maar heb genomen, dan wordt het daarna beter,’ om vervolgens te ontdekken dat er daarna gewoon nog meer hordes staan.
Misschien is dat wel een kenmerk van leven met rouw: je komt steeds hordes tegen. De sterfdatum. De verjaardag. Kerst. Een jaar. Twee jaar. Vier jaar. En steeds hoop je dat, als je die horde dan maar eenmaal over bent, het een beetje gemakkelijker wordt.
Maar zo werkt het niet.
Er is geen finishlijn in dit Land van rouw. Alleen maar hordes.
Vier jaar rouw. En nee, het valt nu niet mee
Er zijn nu vier jaar voorbij en de pijn om het feit dat mijn kind, mijn dochter Lucy is overleden, is niet minder geworden. Het is er altijd. Tegelijkertijd heerst het idee dat na een aantal jaren van rouw, het toch wel een keer beter zal gaan. Dat er weer verwachtingen zijn. Dat het verdriet veel meer op de achtergrond zou moeten zijn. Dat vier jaar lang genoeg is om weer normaal te doen. Maar van wie zijn die verwachtingen eigenlijk? Van anderen? Van mezelf? Van allebei?
Maar rouw doet rare dingen met de tijd. Voor mij voelt het nog regelmatig alsof het maar een paar dagen geleden is dat ik Lucy voor het laatst sprak. Dat het nog maar een paar dagen geleden is dat de politie aan de deur kwam met het nieuws dat mijn leven veranderde in een voor en na.
Toch zijn er momenten geweest in het afgelopen jaar dat ik de pijn iets beter kon verdragen. Dat ik iets meer ruimte voelde rondom de pijn.
Sorry dat het niet beter met me gaat
Misschien schrijf ik dat er ook wel bij omdat ik ergens het gevoel heb dat ik me moet verontschuldigen. Alsof ik na vier jaar eigenlijk zou moeten kunnen zeggen dat het weer goed met me gaat. Alsof ik de lezer gerust moet stellen: maak je geen zorgen, ik ben niet voortdurend verdrietig.
Maar deze afgelopen week voelde ik dat allemaal niet.
Deze week voelde ik vooral verdriet en pijn.
❤️
❤️❤️❤️
Ik denk helemaal niet dat het na vier jaar wel ‘over zou moeten zijn’, of zoiets.
En je hoeft je al helemaal niet te verontschuldigen.
Ik vind het juist goed dat jij je gevoelens serieus neemt en ze niet ergens diep wegstopt. En zelfs ik kan me niet voorstellen dat het al vier jaar geleden is, het lijkt veel korter.
Wees maar een beetje zacht voor jezelf, denk ik dan. We zijn voor onszelf vaak harder en kritischer dan voor anderen. Veel liefs van mij.
Waarom zeg je nou sorry ? Het is je gevoel en dat is puur.
Rouw bevat geen ‘uit’-knopje als het eenmaal is ingeschakeld… het blijft je gezelschap totdat jouw eigen ‘rouw-veroorzaakknopje’ ingeschakeld gaat worden.
Natuurlijk is het onnatuurlijk dat je als ouder je kind verliest en het feit dat je niet de enige bent, verreweg niet, is niet troostend, zelfs niet in een schrale vorm.
Die rouw moet een plekje krijgen als deel van jou, daar ontkom je ook niet aan… en hoe de emoties eromheen met jou omgaan, zal je in golven ervaren, de pijn en het gemis blijven, net als de liefde!
❤️