De kassabon van Lucy: een vodje papier als schat
Ik heb een oude kassabon van de HEMA van Lucy. Daarop kan ik zien dat ze twee Picardieglazen heeft gekocht. Ik vond die bon toen we haar appartement moesten leegruimen. Die kassabon betekent heel veel voor me.
Lucy’s kassabon
Ik zie gewoon helemaal voor me hoe Lucy naar de plaatselijke HEMA ging en daar zorgvuldig die specifieke maat picardie glazen uitzocht. Wij hebben thuis ook picardieglazen en ik stel me zo voor dat zij ze daarom ook kocht toen ze op zichzelf woonde.
Die kassabon is een waardeloos vodje papier.
Maar ik koester het alsof het een gouden schat is…
Lucy’s rode oventje
En dan is er ook nog Lucy’s rode oventje. Het heeft sinds haar overlijden bij ons in de kelder gestaan, maar toen mijn jongste zoon Piet uit huis ging, was het een mooi oventje voor hem. Helaas veroorzaakte het oventje kortsluiting en bleek het dus onbruikbaar. Wat moet je met een oven die het niet doet? Die breng je naar de kringloop of vuilstort.
Maar dat kan ik niet.
Want het is het oventje van Lucy en die kan ik toch niet zomaar wegdoen? Ik herinner me dat ze me een keer belde voor advies toen ze een taart ging bakken in dat oventje!
Rationele zelf: die spullen zijn Lucy niet!
Mijn rationele zelf weet het heus wel. Die kassabon en dat oventje zijn Lucy niet. Dus waarom houd ik er dan zo aan vast? Moet ik het niet ‘gewoon’ loslaten? Als compromis zei ik tegen mijn man:
‘Dan wil ik wel eerst een foto van het oventje voordat we hem naar de kringloop doen.’
Maar die kassabon houd ik.
Tuurlijk houd je de kassabon! En als je het oventje zou willen houden, zou ik dat ook niet raar vinden. In het katholicisme noemen ze dat relikwiëen, en het is een herinnering aan en daardoor een verbinding met iemand die overgegaan is. Je zou de bon zelfs kunnen inlijsten.
Zinvolle foto! Je ziet je pijn van vasthouden en loslaten… een oventje dat Lucy’s vingerafdrukken nog draagt, maar dat zonder Lucy niet langer zinvol wilde zijn.
❤️