Rouw is als een duveltje uit een doosje
Rouw is als een duveltje uit een doosje. Gisteren, op twaalf mei, was de verjaardag van mijn overleden vader. Ik had mijn dagelijkse hardlooprondje gedaan en ik was best oké eigenlijk. Toen appte mijn moeder een foto van haar met mijn vader.
Rouw is als een duveltje uit een doosje
Het was een foto van hen samen in de trein uit september 2019. Plotseling voelde ik de tranen prikken en dacht smartelijk:
‘Ik wil mijn vader terug!’
Een beetje verbijsterd over die onverwachte golf van emotie begon ik mezelf te kastijden.
‘Wat had je nou gedacht?! Dacht je dat je er ‘overheen’ was? Je wéét toch dat rouw zo niet werkt! Duh!’
Maar zoals gewoonlijk in dit Land van Rouw is iets weten iets heel anders dan het voelen…
❤️