Rouw Survival Modus: Waarom kijkt iedereen zo ernstig?!

In haar boek Met mijn ziel onder de arm schrijft Riet Fiddelaers-Jaspers dat het verlies van je kind zo overweldigend is dat het ‘bij vol bewustzijn niet te dragen is.’ Er ging een schok van herkenning door me heen, toen ik dit las. Het deed me denken aan de zesde dag na Lucy’s overlijden; de avond voor haar uitvaart om precies te zijn. Die avond konden mensen ons komen condoleren.

Survival modus

En ik herinner me dat ik schrok van de diepe ernst op hun gezichten. Huilen deed ik niet. Een paar weken later viel een kennis mij huilend in de armen vanwege Lucy’s overlijden, maar mijn ogen bleven droog. ‘Sorry,’ zei ze, toen ze zich van me losmaakte en ik stelde haar gerust.

Maar waar was ik?

Terugkijkend was ik waarschijnlijk in survival modus. Ik was er wel, maar eigenlijk was ik er ook niet.

Als het verdriet te groot is: survival modus

De gigantische shock over Lucy’s plotselinge overlijden was simpelweg te groot om tot mij te kunnen nemen. Als ik Riet Fiddelaers-Jaspers goed begrijp was mijn lijf druk bezig om mezelf te beschermen tegen een overweldigende golf van emoties. Ze schrijft:

‘Je lijf moet iets doen zodat je die eerste periode overleeft.’

Pas in de loop van de tijd staan je lichaam en geest toe dat de nieuwe realiteit langzaam binnensijpelt. Druppeltje voor druppeltje. Eerlijk gezegd heb ik na bijna vier jaar nog steeds het gevoel alsof het niet helemaal tot mij is doorgedrongen.

Mijn hoofd kent de feiten

Ik schrijf over Lucy’s overlijden, ik praat erover met mijn man en kinderen, maar mijn hart heeft stiekem nog steeds iets van: ‘Het is niet zo.’ Niet voor niets was één van de liedjes op  Lucy’s uitvaart het liedje Zeg me dat het niet zo is van Frank Boeijen.

Zeg me dat het niet zo is.