Soms zou ik graag onzichtbaar zijn

onzichtbaarIn de eerste weken na het overlijden van mijn dochter Lucy, wilde ik het liefst onzichtbaar worden.

Het was alsof iemand een schijnwerper op ons had gezet.

Toen mijn man en ik voor het eerst weer ‘naar de beek’ wandelden, voelde ik me naakt in onze kwetsbaarheid.

Liever in de luwte

Vaak wordt er gezegd hoe lastig het is, dat het leven voor andere mensen gewoon doorgaat, als jouw leven voorgoed is veranderd. Maar ergens vind ik het ook wel prettig dat mensen afgeleid raken.

Het zorgt ervoor dat het gevoel van die schijnwerper verdwijnt.

In de rust die daarvoor in de plaats komt, krijg je misschien ruimte om voorzichtig te proberen verder te gaan.

Vergelijkbare berichten

11 reacties

  1. Omgekeerd is meeleven ook soms moeilijk. Hoe ,zonder opdringerig of tactloos te zijn. Ik hoop,dat je schijnwerper steeds minder licht geeft

  2. Het is dubbel, vind ik, dat mensen ‘afgeleid raken’. Voor jou voelt het nog als gisteren en voor een ander lijkt het alweer zo lang geleden. Zoals iemand anders ook al schrijft: het is belangrijk dat je weet bij wie je terecht kunt met je verdriet.

Geef een reactie