Rouw Verwachtingen: ‘Her grief healed as fast as Trump’s ear.’

Hoewel rouw officieel net zo uniek is als een vingerafdruk, en dus voor iedereen anders, blijken er wel degelijk oordelen te zijn over hoe iemand rouwt. En recent zie je dat naar aanleiding van de reacties van Erika Kirk, de kersverse weduwe van Charlie Kirk.

Charlie Kirk, was een bekend conservatief activist en medeoprichter van Turning Point USA. Hij werd op 10 september 2025 doodgeschoten tijdens een evenement aan de Utah Valley University in Orem, Utah.

Zijn vrouw was daarbij.

Ze kreeg dus te maken met een volledig onverwacht overlijden én een traumatische dood.

‘Her grief healed as fast as Trump’s ear.’

Hoewel Erika Kirk zich de eerste weken heel verdrietig toonde, verscheen ze in de derde week na Charlie’s overlijden vrolijk en lachend in zijn podcast. Daarnaast plaatste ze een paar opgewekte berichten op X. Dat leidde tot reacties en Instagram posts, waarin mensen zich hardop verwonderden over Erika’s rouw. Eén van de comments was: ‘Her grief healed as fast as Trump’s ear.’ Hieronder een voorbeeld van een kritische reactie op de reacties van Erika Kirk:

https://youtube.com/shorts/Ew_q1HqTOxw?si=5sM2HYqbqPdTNnZJ

De weduwe van Charlie Kirk

Ik vind de reacties op de reacties van Charlie Kirks weduwe interessant. Haar gedrag is niet wat mensen verwachten van iemand die zojuist haar man is verloren. Dat blijkt uit de verwonderde reacties dat ze ogenschijnlijk zo goed functioneert en zelfs vrolijk lijkt.

Verdoving?

Tegelijkertijd is er een goede reden dat veel mensen zeggen dat het tweede jaar nadat je iemand bent verloren moeilijker is dan het eerste jaar. En dat is omdat in het tweede jaar de ergste schok en ‘verdoving’ minder worden.

En als de verdoving is uitgewerkt doet dat doorgaans flink pijn.

Dus het is mogelijk dat de moord op haar man nog niet echt tot Erika Kirk is doorgedrongen. En wat betreft het feit dat ze kan lachen: verdriet sluit lachen niet uit.

Wat zegt Erika Kirk zelf?

Hieronder een aantal uitspraken van Erika Kirk zelf over haar verdriet na het overlijden van haar man op Instagram en X:

• ‘There is no linear blueprint for grief.
• ‘One day you’re collapsed on the floor crying out the name Jesus in between laboured breaths. The next you’re playing with your children in the living room, surrounded by family photos, and feeling a rush of something you can only attempt to define as divinely planted and bittersweet joy as a smile breaks through on your face.’
• ‘They say time heals. But love doesn’t ask to be healed. Love asks to be remembered.’
• ‘I carry my Charlie in every breath, in every ache, and in every quiet act of day-to-day living as I attempt to relearn what that rhythm will be.’
• ‘And what I’ve realized through these past 30 days is the greater the suffering, the purer the love. And I have never loved him more than I do now.’

Verwachtingen over rouw: Erika Kirk vs Jackie Kennedy

Toen Jackie Kennedy haar man verloor door een schietpartij noemden de media haar een icoon van waardigheid en rouw. Ze werd geprezen over haar stoïcijnse, rustige houding en dat ze haar verdriet níet liet zien.

Eenenzestig jaar later toont Erika Kirk wel verdriet, zij het met haar make-up intact. Maar tegelijkertijd lijkt ze uitstekend te functioneren en wordt ze soms lachend gezien. Dat levert haar kritiek op: ze zou verdrietiger moeten zijn.

Het verschil in publieke rouw laat zien dat er een soort moreel script is over hoe je hoort te rouwen. In de jaren zestig deed je het ‘goed’ als je stil en waardig was. In onze tijd worden emoties juist wel verwacht, en pas op dat je niet te vrolijk lijkt.

Mijn eigen ervaringen met rouw

Toen mijn man ik na Lucy’s overlijden weer naar dansles gingen, omdat we eerlijk gezegd niet goed wisten wat we anders moesten doen, merkte iemand daar op:

‘Ik zou hier niet zijn geweest.’

En toen ik naar een leesgroep ging, ook weer uit een soort zelfbehoud en omdat ik dacht: ‘Ik kan toch niet de hele dag in bed blijven liggen,’ leidde dat tot verwonderde reacties dat ik er ‘alweer’ was.

Eerst te sociaal, nu te teruggetrokken

Het duurde een heel jaar voordat ik stopte met het krampachtig vasthouden aan mijn bestaande structuren en routines. Inmiddels ga ik het derde jaar in dat ik een heel teruggetrokken bestaan leid. Qua rouw verwachtingen had ik het precies andersom moeten doen: het eerste jaar terugtrekken, en daarna langzaam maar zeker het sociale leven weer oppakken.

Tot slot

Ik denk dat het de kunst is om iedereen de ruimte en vrijheid te gunnen om te rouwen op zijn of haar manier, zonder dat je die manier veroordeelt. Misschien heb je wel zo je gedachten over iemands aanpak, en dat is oké. Ik denk dan altijd aan de fameuze woorden van juf Ank uit De Luizenmoeder:

‘Dat vinden wij niet raar, dat vinden wij alleen maar héél bijzonder.’

En soms is er gewoon heel veel om bijzonder te vinden.