Rouw blijft voor altijd
Op Facebook kwam een fragment voorbij van Isa Hoes in gesprek met Michael Pilarczyk voor zijn podcast. In deze intro zegt Isa Hoes een aantal dingen die ik zo fijn en herkenbaar vond, dat ik de podcast opzocht en luisterde.
Isa Hoes over rouw
Zo beschrijft Isa hoe de één het heel fijn vindt als er aandacht is voor zijn of haar rouw en het betreurt als niemand meer vraagt hoe het nou is. Terwijl een ander het juist fijner vindt als mensen er níét over beginnen. Maar mijn favoriete stukje is als Isa zegt:
‘Wij denken dat rouw dat dat slijt dat dat kleiner wordt, maar dat is niet zo. Echt, prik ergens bij mij en ik kan in dikke tranen uitbarsten over het verlies van Anthony. Dat blijft. Ik heb elke keer gedacht: ‘Nou zeg nou eh tien jaar, nou moet ik er wel een beetje klaar mee zijn.’ Nee, het is gewoon onderdeel van mijn leven geworden. En dat is oké. Rouw blijft hetzelfde, alleen het leven er om heen wordt groter.’
Dat laatste weerspiegelt het zogenoemde model van Tonkin:
Zelf kijken en luisteren
In onderstaande video kun je het gesprek met Isa Hoes en Michael Pilarczyk zelf kijken en/of luisteren.
Leestip
Isa schreef samen met haar zoon een boek over rouw Je bent niet alleen
Hoe is het voor jou: ben jij iemand die liever niet wordt aangesproken op je verlies, of mis je het juist als mensen er niet meer over beginnen?
