Ring of fire: gedachten over crematie en geboorte

Bij een crematie schuift de kist langzaam een korte, tunnelachtige opening in — dat is de invoeropening van de oven. Toen mijn vader en Lucy werden gecremeerd, voelde het alsof hun kist een tunnel in gleed. Onwillekeurig moest ik denken aan het geboortekanaal.

Ring of fire: And it burns, burns, burns

Iedereen die een kind heeft gebaard zal weten wat ik bedoel met een ‘brandend gevoel.’ Dat is het moment waarop het hoofdje van de baby ‘staat’: het schiet niet meer terug, maar blijft staan, terwijl de vagina maximaal wordt opgerekt. Dat brandt en doet pijn. Het goede nieuws: de baby is er bijna. Het slechte nieuws: die pijn is intens.

Crematie als omgekeerde bevalling

Het beeld van de kist die een tunnel in schuift, riep bij mij de associatie op met het geboorteproces. Als baby schuif je door het geboortekanaal naar het licht van de wereld. Zou het kunnen dat er bij een crematie iets soortgelijks gebeurt — maar dan andersom? Dat wij, de mensen in het land der levenden, verdrietig achterblijven, maar dat ergens, aan de andere kant, onze dierbaren vol blijdschap worden verwelkomd? Zoals in Gone from my sight van Henry Van Dyke?

Een schip zeilt uit de haven weg,
en ik blijf staan en kijk haar na
tot ze aan de einder
slechts een stipje lijkt.

Dan zegt iemand naast me:
‘Kijk, ze is weg.’

Weg?
Alleen uit ons zicht verdwenen.
Want juist op dat moment
roepen anderen aan de overkant:
‘Kijk, daar komt ze aan!’

Ik hoop het zo.