Tekens van overledenen: Wishful thinking of echt?

Ik geef het toe: ik heb best de neiging om overal tekens van mijn dochter Lucy in te zien… Maar soms zie ik ook echt bijzondere dingen. Zoals het wonderlijke lichtje in de boom op de foto hierboven.

Rouwteken – Wonderlijk lichtje in boom

Het was aan het eind van mijn hardlooprondje bij de brug waar ik altijd braaf wat rek- en strekoefeningen doe. Ik zag het lichtje meteen. In eerste instantie vroeg ik me zelfs af of iemand het aan de tak had gehangen. Maar toen ik dichterbij kwam zag ik geen lichtsnoer. Hieronder een close-up. De kwaliteit is niet zo goed, maar het was ook nog vrij schemerig. Niettemin kun je goed zien dat het echt net lijkt alsof er een lampje hangt.

Mijn rationele verklaring is dat het een bevroren regendruppel is waar de opkomende zon doorheen straalt.

Maar het kan natuurlijk ook een teken van mijn Lucy zijn.

Dankjewel Lucy!

Update

Bovenstaande foto’s maakte ik op 27 januari. Een paar dagen later kwam ik er weer langs, en nu was het lichter en kon ik zien dat het lichtje simpelweg een verlaten visdobber was… Vermoedelijk heeft een iets te enthousiaste visser te wild zijn snoer uitgegooid en raakte het daardoor verstrikt in de tak boven hem. Daar hing het vervolgens en riep bij mij de illusie op dat het een teken van Lucy was…

Lekker dan.

Is dít dan wel een teken van Lucy?!

Maar op 9 februari hing er opnieuw iets in hetzelfde rijtje bomen. Dit keer een eindje verderop en niet te missen: een grote tros ballonnen! Dat verzin je toch niet. Kijk maar:

En nu dichterbij

Natuurlijk moest ik toen zien dat ik nog dichterbij kwam:

De rationele verklaring

De rationele verklaring is natuurlijk dat er ergens iemand een tros ballonnen heeft opgelaten. Ik weet niet hoever ze gekomen zijn, maar ze zijn dus ergens in de Achterhoek in een boom beland. Daar zag een moeder die haar kind verloor de ballonnen in een boom hangen en dacht hoopvol:

‘Is dat een teken van Lucy?’

Onmiddellijk zegt mijn hoofd: ‘Geloof je het zelf? Je moet wel realistisch blijven!’  Maar wat als de tekens van Lucy die ik meen te zien, en vervolgens weg rationaliseer wel degelijk echt zijn? Ik moest ineens denken aan de parabel van de verdrinkende man.

Het verhaal van de verdrinkende man

Er was eens een zeer vrome man die tijdens een enorme overstroming vast kwam te zitten op het dak van zijn huis. Het water bleef stijgen. Terwijl hij daar zat te bidden, kwam er een reddingsboot voorbij. De bestuurder riep: ‘Spring erin! Ik red u!’ De man antwoordde: ‘Nee, dank u. Ik bid tot God en ik weet zeker dat Hij mij zal redden.’

Het water steeg verder. Een tweede boot kwam langs, maar opnieuw weigerde de man hulp: ‘Ga maar door, God zal mij helpen!’
Uiteindelijk bereikte het water het dak, en moest de man op de schoorsteen klimmen. Een helikopter van de reddingsdienst verscheen boven hem en liet een touwladder zakken. Maar de man schreeuwde: ‘Nee! Ik heb vertrouwen in God. Hij zal mij redden!’

De helikopter vertrok en de man verdronk. Toen de man in de hemel kwam, vroeg hij verontwaardigd aan God: ‘Heer, ik heb al die tijd op U vertrouwd en U gesmeekt om hulp. Waarom kwam U niet? Waarom liet U mij verdrinken?’ God antwoordde: ‘Ik begrijp het ook niet. Ik heb twee boten en een helikopter naar je toe gestuurd.’

Wat nou als ik Lucy’s tekens niet herken?

Wat nou als ik Lucy’s tekens niet herken? Net zoals de man in de parabel de hulp van God niet herkent? Want soms denk ik weleens:

‘Waarom stuurt Lucy nou niet even een roodborstje als teken als ik dat vraag?’

Ik zie mezelf al verwijtend tegen Lucy zeggen: ‘Waarom gaf je geen teken?’ En dat Lucy dan zegt:

‘Ik begrijp het ook niet. Ik heb toch dat lichtje en die tros ballonnen voor je in een boom gehangen!’