Waar is Lucy nou?
‘Waar is Lucy nou?’ In zijn werkboek Finding Meaning geeft David Kessler als oefening de vraag: ‘Waar is je dierbare nu, op dit moment?’ Omdat ik zijn boeken en informatie doorgaans erg behulpzaam vind, ging ik er eens goed voor zitten.
Maar in plaats van dat de vraag mij hielp, werd ik er helemaal akelig van.
Waar is Lucy nou?
David Kesslers bedoeling met de vraag: ‘Waar is je dierbare op dit moment?’ is om te helpen. Het idee is dat je door deze vraag beseft dat je kind, partner of ouder op dit moment niet (langer) lijdt. Maar op het moment dat ik mezelf deze vraag stelde, werd het me koud om het hart, want ik realiseerde me ineens:
‘Lucy is er niet meer. Ze is nergens op deze aardbol meer te vinden.’
Het besef van dat kille feit haalde me compleet onderuit.
Wat ging er mis?
Inmiddels ben ik weer enigszins opgekrabbeld, en vroeg ik me af: ‘Wat ging er mis met deze, als hulp bedoelde, vraag?’ Achteraf denk ik dat deze vraag simpelweg niet past bij mijn manier van rouwen en omgaan met Lucy’s overlijden. Ik heb namelijk altijd het gevoel dat Lucy ergens toch bij mij is. Maar de vraag: ‘Waar is Lucy?’ is heel praktisch en aards. Het is een vraag die alleen kijkt naar ruimte en plaats. En als je zo letterlijk kijkt, is het antwoord onverbiddelijk:
‘Ze is nergens meer te vinden op deez’ aardbol!’
Daardoor leidt deze vraag bij mij tot een antwoord dat intense pijn en onthutsing veroorzaakt.
Ik kan er niks mee.
Vraag mij dus niet waar Lucy nou is.
Het helpt mij niet om haar ergens te plaatsen.
Ik heb haar nodig in mijzelf.
Niet op een plek, maar als aanwezigheid in mij.
Tot slot
Dit voorbeeld illustreert nog maar weer eens hoe intens persoonlijk rouw is, want in theorie snap ik wel degelijk het nut van de vraag: ‘Waar is je dierbare nu?’ Wat bij de één helpt, is voor een ander juist heel pijnlijk. Het is zoals Forrest Gump zei over zijn doos met bonbons: ‘You never know what you’re gonna get.’
❤️