Die ene die er niet meer is

Die ene die er niet meer is van Evelien van Veen is een boek met interviews met mensen die een dierbare zijn verloren. De ondertitel is Verhalen over verlies en veerkracht, en na het lezen van het boek kan ik bevestigen dat die klopt.

Die ene die er niet meer is

In dit boek vind je verhalen over het verlies van een kind, partner, ouder, zus/broer en vriend/vriendin. Het gaat dus specifiek over rouw om een dierbare. Ik zeg dat er even bij want tegenwoordig wordt erkend dat je ook kunt rouwen om het verlies van een baan, je gezondheid etc. Mijn ‘favoriete’ verhalen waren die van ouders die een kind waren verloren, maar er is voor elk wat wils. Hieronder zeven punten uit dit boek die mij in het bijzonder raakten of troffen.

1. Je kunt verdriet niet verwerken. Je kunt het wel overleven. Manu Keirse
2. Het soortelijk gewicht van verdriet is zwaarder. (Mireille)
3. De dood van Madelief heeft me niet sterker gemaakt of zo. Daar hoor je altijd, maar ik ben nog dezelfde. (Mireille) Ik begrijp Mireille’s verzet tegen het idee dat je door het verlies van je kind sterker wordt. Wat een flauwekul en hoe irritant! Tegelijkertijd ben ik wel veranderd. Ik ben niet meer wie ik was voor die tiende augustus van 2022.
4. Elk jaar op haar geboortedag nemen Hans en ik vrij en gaan we naar haar graf, waar ze naast andere kinderen ligt die we inmiddels kennen. Som denk ik: moet ik wel vrij nemen, is het na negentien jaar niet eens klaar? Maar nee, klaar is het nooit. Dat hoeft ook niet. (Mireille) Wat ik hier zo fijn aan vond is de ruimte die ik daarin zie. De erkenning dat je na negentien jaar nog vrij mag nemen op de geboortedag van je kind. Dat er geen haast is. Dat je mag rouwen en treuren zolang als je wilt.
5. Tijd heelt alle wonden niet, het scheelt misschien in tranen en wat een ander aan je ziet. (Annemarie) Dit vind ik ook een hele mooie. Als ik denk aan de wond die Lucy’s overlijden in mijn leven heeft geslagen, dan is die wond soms nog helemaal vers. Dan bloedt hij en klopt en doet pijn. En er zijn ook dagen waarop er een dun laagje over de wond zit.
6. Het is niet zo dat ik altijd verdrietig ben. Maar het ligt wel dicht aan de oppervlakte. Marije is er altijd. Geen kind zo aanwezig als het kind dat er niet meer is. (Annemarie) Ook bij deze woorden ging een golf van herkenning door me heen. Lucy is nooit ver weg. Ook als ik me goed voel, of zelfs vrolijk ben, ligt wat er is gebeurd dicht aan de oppervlakte. Vergis je niet!
7. Ik ben veel meer gaan leven naar wat ik waardevol en belangrijk vind. (Laura) Deze laatste vind ik mooi omdat het een soort kantelpunt impliceert. Niet zozeer dat je sterker wordt van het verlies van een dierbare, maar wel dat het ervoor kan zorgen dat je meer naar je eigen waarden gaat lezen. In mijn geval betekent dit dat ik me heb teruggetrokken uit het sociale leven en kies voor een rustig en teruggetrokken bestaan. Dat past bij me, en ik heb het bovendien nodig om me staande te houden met het verlies van Lucy.

Mijn conclusie dit boek

Die ene die er niet meer is valt onder zogenoemde ervaringsliteratuur maar dan wel door een professional opgeschreven: Evelien van Veen die interviewer en eindredacteur bij de Volkskrant is. Dat zorgt ervoor dat de verhalen goed geschreven zijn. Of je nou een kind bent verloren, een partner, een ouder: je zult ongetwijfeld een verhaal vinden dat bij jouw verlies aansluit. Dat maakt dit boek een aanrader.

Rouw quote uit de inleiding van het boek

Die ene die er niet meer is lezen

Je vindt Die ene die er niet meer is bij de lokale boekhandel en bij bol.com. In het gratis inkijkexemplaar kun je het voorwoord van rouwdeskundige Manu Keirse helemaal lezen en vervolgens het begin van het verhaal van Nadja, wier man Jeroen op straat in Londen werd doodgestoken.

Wat is jouw favoriete boek over rouw?