Je rouwspier oefenen

Als je spieren wilt trainen, doe je dat door ze te belasten met weerstand. Je tilt bijvoorbeeld zware gewichten om ze sterker te maken. Volgens de schrijvers van het boek Verlieskunst geldt een vergelijkbaar principe voor rouw en verlies: je kunt je rouwspier trainen.

Je rouwspier trainen

Onze natuurlijke neiging bij rouw en verlies is om het weg te duwen, omdat het pijn doet. Maar als mens hebben we voortdurend te maken met verlies: kleine verliezen en grote verliezen. Volgens Guldin en Leget is het de kunst om met die kleine verliezen je rouwspier te oefenen.

Voorbeelden van kleine verliezen zijn een lievelingsjurk die zo versleten is dat je hem niet meer kunt dragen, een baan die je niet krijgt, een geliefd product dat uit de supermarkt verdwijnt (anijsblokjes!), of een verhuizing van fijne buren.

Door deze kleine verliezen te erkennen, train je je rouwspier. Zo oefen je je vermogen om met grotere verliezen om te gaan. Wanneer er dan bijvoorbeeld een dierbare overlijdt, ben je in zekere zin al vertrouwd geraakt met de pijn van verlies en rouw, en kun je er woorden aan geven.

Rouw is geen probleem dat je kunt oplossen

Rouw is nadrukkelijk geen probleem dat je kunt oplossen. Het is een proces zonder eindstation. De pijn van verlies verdwijnt niet, maar wanneer je contact durft te maken met je rouw, wordt die pijn uiteindelijk draaglijker. Tenminste, dat stellen Guldin en Leget.

‘Verlies en rouw kunnen niet worden opgelost, maar als we voortdurend weglopen voor de pijn van het verlies, missen we de kans om een evenwicht te vinden dat ons helpt om met het verlies te leven.’

Dit klinkt logisch, maar toen ik dit las begon ik me prompt zorgen te maken over mijn man.

Uh-oh! Hoe moet dat dan met mijn man?!

Mijn man vindt het erg moeilijk om over Lucy te praten. In mijn ogen duwt hij zijn verdriet soms weg. En als ik Verlieskunst goed begrijp, zou je kunnen denken dat hij daarmee een kans mist om te leren omgaan met zijn verdriet.

Maar betekent dat dat ik als partner moet ingrijpen? Moet ik hem aansporen om meer te praten, omdat ik denk dat dat beter voor hem zou zijn?

Volgens mij niet.

Want als ik één ding heb geleerd, dan is het wel dat rouw persoonlijk is en dat iedereen het op zijn eigen manier doet. Alleen door elkaar de ruimte te geven om te rouwen op onze eigen manier, kunnen mijn man en ik het overlijden van Lucy samen dragen.

Hoe is het met jouw rouwspier gesteld?